ได้อ่านข้อความขอสาวน้อยคนนึง อ่านเสร็จมันทำให้เศร้า เหงา และหดหู่ได้อีก.. กับการที่มีชีวิตอยู่ไปวันๆ เราทำเพื่ออะไร ตอนสมัยเด็กไม่คิดไรมาก เรียนไปวันๆ มีความสุขกับสิ่งที่ได้รับในชีวิตประจำวัน ตอนนี้พอเริ่มเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น เริ่มหาเงินได้ด้วยตัวเอง เรารู้ว่าชีวิตที่ตักตวงผลประโยชน์ต่อสิ่งรอบข้างและพ่อแม่ได้หมดลงแล้ว พูดไปอาจจะเห็นว่าน้ำเน่า แต่มันคือความจริง อยู่ที่ญี่ปุ่น ความรับผิดชอบต้องมาก่อน ความเกรงใจเป็นสิ่งสำคัญ ระเบียบวินัยสูงเหลือเกิน ส่วนตัวมันยากสุดๆ ตัวเองมักเป็นคนสะเพร่าอะไรก็ได้ แต่ตอนนี้ต้องเปลี่ยนแปลงหลายๆอย่าง พยายามให้คนอื่นเดือดร้อนจากเราให้น้อยที่สุด เวลาที่เรามองไปเห็นคนแก่คนรอบข้าง อาจจะว่าปลงก็คงใช่ คนทำงานงกๆในแต่ละวัน เค้าไม่ต้องสวยต้องหล่อไรกันอีกแล้ว เค้ายังคงทำงานด้วยความรับผิดชอบ ถึงแม้ว่าคนแบบนี้เงินทองคงไม่สำคัญอีก เค้าคงรวยมีเยอะมากมายจนอาจจะใช้ไม่หมด.. แต่สิ่งที่คนเราต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป ทำงานต่อไป ก็เพื่อให้คนรุ่นใหม่ๆ มีความสุขกับสิ่งที่เราเคยได้รับมา ตอนนี้ไม่คิดไรมาก มีความสุขอะไรก็ทำไป คิดอะไรดี มองคนในแง่ดี ไม่ต้องเครียด รักตัวเองให้น้อยลง แต่ยังรักสุขภาพเพราะยังไงก็คงทนเห็นตัวเองเจ็บป่วยไม่ได้ ไม่ได้กลัวเจ็บ แต่สงสาร พยายามเห็นใจสงสารคนอื่นให้มากขึ้น อยากให้คนรอบข้างมีความสุข คิดว่าสิ่งที่ผ่านมาอาจจะพอ อยากได้อะไรก็ซื้อ คิดเสมอมีความสุขทำไป ตายไปจบหมด หยุดนิ่ง เงียบ หายไป ไม่เหลือไรอีกแล้ว.. ทุกวันนี้พยายามทำในสิ่งที่ตัวเองรัก ที่ผ่านมาทำได้ดีเพราะได้ทำที่ชอบ ขอบคุณพระเจ้า :) ชีวิตเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกสิ่งที่ชอบได้ และสนุกกับมันให้ได้ อย่าต้องกล้ำกลืนฝืนทนบ่อยๆ มีบ้างแต่อย่าให้เยอะ จะบั่นทอนกำลังใจซะหมด ที่ผ่านมาคิดว่าใครๆก็ไม่อยากทำในสิ่งที่ทุกข์ ดังนั้นก็ไม่ควรจะยอมทนทุกข์แบบนั้น แต่ถ้ามันถึงเวลาคงต้องยอมรับ แต่ต้องผ่านมันให้เร็วที่สุด ถ้าเลือกได้ยังไงก็ต้องทำในสิ่งที่ชอบ เพราะคิดว่าคนทุกคนมีลมหายใจก็เพื่อมีความสุขกับที่ไขว่ขว้าตามหา ถึงแม้จะไม่รู้ว่ามันคืออะไร ปลายทางคืออะไร ตอนนี้พยายามคิดให้สั้นไว้ ต่อลมหายใจให้ตัวเอง ให้กำลังใจตัวเองเสมอ สู้ๆนะกอล์ฟฟฟฟฟ